Ilne: “Tel je zegeningen een bij een” segt een oud lied. Dat hebben we geprobeerd de laatste tijd. Rond gekeken, terug gekeken in onze levens en echt onze zegeningen geteld. Als we verder gaan met dit project moeten we soms terug kijken en zien hoe ver we gekomen zijn, al die zegeningen die op onze weg gekomen zijn, en zo vol geloof verder kunnen op de weg die voor ons ligt.

Carl: De zon komt er weer door, terug aan het werk. Twee weken geleden ben ik weer begonnen met een nieuwe waterput in een klein dorpje. Dit dorpje was niet op onze lijst maar we hadden nog geld over voor een extra put. Na zeven maanden in Liberia gewerkt te hebben krijg ik een beter beeld van het leven in de omgeving waar we werken.

Ilne: Opwindende dagen zijn het op het ogenblik. Er is een wereld bevolking van meer dan 6 miljard mensen, en aan zovele kunnen we het goede nieuws verspreiden. Dit is een belangrijke tijd in ons leven. In mijne en Carl’s: waar God ons bij de hand neemt en spreekt tot ons, om ons de weg te wijzen na Mercy Ships, onze nieuwe opdracht.

Ilne: Het eind van de maand is er weer aangekomen, en is het weer tijd voor ons om wat nieuws te laten horen vanuit Liberia. Tot gisteren was het allemaal paas en vree so als de laatste maanden. Maar gisteren was het een dag waar dat ruw verstoord werd en dat de ogen opent. Tot gisteren was het hoogtepunt van de maand een graduatie, maar toen kwamen we van de kerk. We reden terug en op de pier waar mensen staarden in het niets. Ik zei: de mensen reageren zo raar. Toen we naar binnen wandelden kwam mijn baas naar ons toe om zeker te maken dat iedereen het nieuws te horen kreeg.