De regen word minder, de warmte meer. Dit is niet zo goed voor de humeuren maar de kleren drogen snel. Een minder spannende maand, kunnen we gelukkig zeggen. Een update over onze recht zaak, we zouden 10 november voor moeten komen maar dat bleek een vakantiedag te zijn. We hebben geprobeerd uit te vinden wanneer we terug zouden moeten komen maar dat is niet gelukt. Het enigste wat we nu weten is dat de aanklager naar het gerechthof moet om de zaak daar te krijgen. We wachten nu maar af en bidden.

We willen deze maand een beetje aandacht schenken aan het land Liberia waar we nu leven. Dit is ook voor de mensen die daar zijn geweest, omdat we veel hebben zien veranderen. Toen we in 2005 daar aankwamen, waren de wonden van de oorlog nog overal zichtbaar. Overal de kogelgaten in elke lantaarnpaal. Ogen die schichtig rondkeken, armoede was overal zichtbaar. Autoframes overal langs de wegen. Mensen die bedelden zonder kleren aan. Auto’s van organisaties wat bijna de enigste auto’s waren tussen de gele taxi’s Een kind in een school uniform, was meer een uitzondering dan de regel.

We hebben een verandering gezien. Een aantal dingen die opvielen wat me liet realiseren dat het land van naoorlogse noodhulp gekomen is, in opbouw. Cadeau winkeltjes om een vriend te verrassen en een voetbal cinema in elke straat. Een groot aantal persoonlijke 4x4 jeeps, de grote gebouwen die gebouwd worden. Alle kinderen in school uniforms, bloemen en struiken die gepland worden. Mensen die trouwen en overal baby’s.

Overal tekens dat er geld aanwezig is, luxe dingen , en niet alleen de nodige. (veel ex Amerikanen). Er is weer meer hoop en vertrouwen.

Voor ons een extra teken om te vertrekken. De mensen in Liberia zijn heel veel geholpen door hulp van buitenaf in de moeilijke tijd maar moeten leren om op eigen benen te gaan staan. En niet meer afhankelijk te zijn zoals vele andere landen. Het is tijd voor hulp organisaties om te vertrekken. Dit is onze opinie. Overal starten mensen handeltjes op, kerken die programma’s hebben, huizen die gebouwd worden. En dat is goed om te zien.

Terug na ons. Op dit moment genieten we van de 5 puppies die bij onze deur geboren zijn. Dit is voor Rashelle haar televisie waar ze dagelijks een tijd naar zit te kijken. Voor de breedbeeld versie gaat ze naar het hekje voor onze deur en kijkt ze wat er op het weeshuis gebeurt. Ze geniet van de kuikens en van de varkentjes en van de kinderen. Geregeld wordt ze op de rug rond gedragen. Ilne heeft met mozaiek de naam van het weeshuis op de muur geplakt en Carl is bezig geweest met een septictank en een kippenhok.

Het gaat dus goed, telkens er weer aan herinnerd dat we dit niet zonder God kunnen doen, we hebben niet de vakmanschap, geduld, liefde in onszelf. Alle eer aan God voor zijn trouw.

Amen