Sneeuw op de bergen zegt Ilne tegen mij, als we uit ons appartement kijken zijn de toppen wit. Hopelijk zal de kou de sokkerboefjes ervan weerhouden om ondeugden  te doen.

Nu zult u wel denken waar gaat het hier over.  De winter heeft zijn intrede gedaan en sneeuw valt op de bergen rond Kaapstad.  Zelfs op Tafelberg kan het gaan sneeuwen.  Het stadion in Kaapstad staat onderaan de Tafelberg, een kleine 1000 meter lager.  “Sokkerboefjes” is afrikaans voor hooligans.

Nu willen wij het niet over de voetbal hebben, als jullie daar geintereseerd in zijn kun je dat natuurlijk in Nederland  volgen.  Wij willen het hebben over andere boefjes: 19 kinderen die op dit moment in het Goeie Hoop huis verblijven.  Wel boefjes op een goeie manier. Kinderen die uit huis geplaats zijn omdat hun ouders niet voor hun zorgen of niet kunnen. Wij bijde werken nu als vrijwilligers met deze kinderen om de beurt terwijl er een op Rashelle past, boefje nummer 20.

Zoals in voorgaande brieven ook geschreven, wij werken ook nu weer op vrijwillige basis, ondersteuning in gebed, een kaartje, financieel is  altijd welkom.

Na een week te hebben gewerkt weten we nu wel dat het weer wennen is  aan zo’n groot aantal kinderen. Allereerst ze spreken verschillende talen. Nl. Afrikaans, Engels en Xhosa. Gelukkig verstaan de meeste engels. Mijn Afrikaans is nogal Nederlands. Met tien kindertjes in een speelkamer is best vermoeiend,  al het lawaai wat ze kunnen produceren. Toch is het dankbaar werk om te weten dat er nu naar de kinderen omgekeken wordt, dat ze goed te  eten krijgen, dat ze  veilig zijn.  Als ze s’morgens wakker worden krijg je een lekker ‘drukkie’.

Van de 19 kinderen gaan er 5 naar de lagere school, er zijn nu 2 baby’s en de andere kinderen gaan naar de creche in het huis.  Mijn werk bestaat uit verzorgen van de kinderen, etensvooraden bij houden, klussen.   Momenteel zijn we bezig om pilaren voor een toegangspoort te metselen en een gedeelte van de omheining op te zetten.  (carl)

Ilne: en ik doen maar een ding, kinderen. O, en dan moet ik wel Vrijdags voor hen allemaal koken. Wat heeft ze gedacht!

Zoals Carl zegt is dit vermoeiend werk. De kinderen zijn heel anders in hun gedracht dan wat wij gewoon  waren in Liberia. Daar waren  de kinderen veel ouder, en veel moeilijker te bereiken. De kinderen van jongere leeftijd  vertonen veel meer van hun  gevoelens op welke manier dan ook- in woede, in tranen, in ruzie maken, in liefde zoeken.

Ik wil zo graag voor U van wat kinderen vertellen, maar dat mag niet, voor de privaatheid van de kinderen. Wat ik U wel kan vertellen is dat er niets voor mij als moeder, echt NIETS, zo erg is als s’avonds met een kind te bidden wat iedere  avond voor mamma  wil bidden, en ik weet dat de moeder niet  erg vindt  om op bezoek te komen, of stervend is, of wat dan ook. Maar een kind blijft gewoon getrouw bidden: “Ag Here, hou mamma veilig en laat haar more kom kuier”. Ik weet niet wat te bidden, ik hou maar gewoon vast aan dat kleine lichaampje. Ik voel mij bevoorecht om dan wel te mogen knuffelen.

Net snel iets  ovor ons gezin: Carl is rond en gezond, Ilne nog ronder en nog gezonder (die baby kan niet meer verstopt worden), Rashelle begin haar eersten klanken te maken en vind al haar nieuwe vriendjes heel tof, en die kleinste Paalman weten wij nu is een jongetjie. En wij verblijven in een kleine apartmentje waar wij heel gelukkig mee zijn. Zo, heel gezegend, niets te klagen. Moet alstublieft niet ophouden te bidden voor ons!!

Gebeds punten:

·         Aanpassen aan onze nieuwe baan, en onze plaats daarin vinden.

·         Wijsheid om hoe de kinderen te disciplineren.

·         Financiele steun

·         Voor gezondheid, de plotselinge kou heeft ons te pakken.

·         Dank voor de support, God zorgt voor ons elke dag.

We leven in-

 Mont Blanc 133

Hibiscus Road

Gordons Bay

Voor post-

Postnet Suite 80

Private Bag x4

Gordon’s Bay

7151

Veel zegen,

Paalmannen

PS. Ilne: ik moe glimlaggen voor hoe koud al de Nederlanders dit hier het, gedag zij zijn gewend aan koue, hie-hie.